Nowy standard. Twoje centrum tworzenia inteligentnego, szybkiego i zrównoważonego oprogramowania AI

Zobacz teraz
Słownik/Stack technologiczny

Flutter

Flutter to open source'owy zestaw narzędzi do tworzenia interfejsów użytkownika, stworzony przez Google, który pozwala zespołowi pisać jedną bazę kodu w Dart i dostarczać ją jako natywną aplikację na urządzenia mobilne i komputery albo jako aplikację webową w przeglądarce.

Czym jest Flutter?

Flutter zaciera granicę między tworzeniem jednej aplikacji mobilnej a dwóch osobnych. Dotarcie jednocześnie na iOS i Androida tradycyjnie oznaczało oddzielne bazy kodu w Swift i Kotlinie, tworzone przez różne zespoły, albo przez jeden zespół biegle znający oba języki, który potem musi pilnować, by dwie implementacje tej samej funkcji nie zaczęły się rozjeżdżać. Flutter kompiluje jedną bazę kodu w Dart do natywnego kodu maszynowego dla urządzeń mobilnych i desktopowych oraz do JavaScriptu albo WebAssembly dla webu, dzięki czemu jeden zespół może wdrożyć daną funkcję raz, zamiast raz ją opisać i dwa razy zbudować.

Google udostępnił pierwszą stabilną wersję Fluttera, 1.0, w grudniu 2018 roku, po wcześniejszym wykorzystywaniu go wewnętrznie w produktach takich jak Google Ads. Dart, język stojący za Flutterem, to również projekt Google. Wybrano go dlatego, że jego kompilator może podczas tworzenia oprogramowania działać w trybie interpretowanym, co przyspiesza iteracje, a przed wydaniem kompilować kod z wyprzedzeniem do wersji natywnej.

Najważniejsza decyzja techniczna polega na tym, że Flutter sam renderuje interfejs użytkownika. Zamiast opakowywać natywne komponenty UI każdej platformy, takie jak przyciski czy paski nawigacyjne, Flutter renderuje każdy widget samodzielnie przez własny silnik graficzny. To właśnie sprawia, że ekran we Flutterze wygląda i działa identycznie na iOS i Androidzie bez dostrajania pod konkretną platformę, i z tego też wynikają najważniejsze kompromisy tego frameworka.

Od wersji 1.0 Flutter wyszedł poza urządzenia mobilne. Ta sama baza kodu może obsługiwać web i komputery stacjonarne (Windows, macOS, Linux), a według własnych case studies Google produkcyjne aplikacje Google, BMW i Nubank już na nim działają. Z tego samego powodu sięgnęły po niego także zespoły z obszaru healthtech i telemedycyny: jedna baza kodu w Dart, która obsługuje aplikację dla pacjentów na iOS i Androidzie, skraca drogę od pomysłu do rozwiązania, z którego pacjenci mogą realnie korzystać, bez podwajania liczby inżynierów mobilnych.

Jak Flutter obniża koszty tworzenia aplikacji mobilnych i zapobiega rozjazdowi platform

  • Wybór Fluttera to decyzja o tym, na co przeznaczasz czas zespołu mobilnego. Strategia natywna wymaga specjalistów od iOS i Androida w zespole i mniej więcej podwaja koszt implementacji każdej funkcji mobilnej. Flutter zamienia część tej natywnej głębi na jedną bazę kodu i jeden cykl wydań dla obu sklepów z aplikacjami, obsługiwany przez jeden zespół zamiast dwóch, uwalniając zasoby, które pochłonąłby drugi zespół mobilny, do innych prac nad produktem.

  • Rozjazd platform to ryzyko, które eliminuje wspólna baza kodu. Dwie natywne bazy kodu rozwijane przez dwa zespoły z czasem i tak się rozejdą, nawet przy najlepszej koordynacji, bo każdą poprawkę i każdą funkcję trzeba zbudować oraz wydać osobno po obu stronach. Wspólna baza kodu w Dart sprawia, że rozbieżności stają się świadomą decyzją, a nie stałym kosztem. To ma największe znaczenie dla zespołów zbyt małych, by równolegle utrzymywać dwa zespoły mobilne, oraz dla produktów, w których koszt drugiej bazy kodu przewyższyłby korzyści, jakie daje, a najczytelniejszym przykładem jest MVP testowane jednocześnie na obu platformach.

Jak działa Flutter?

  • Drzewo widgetów. Interfejs we Flutterze jest w całości zbudowany z widgetów, czyli małych, kompozycyjnych elementów opisujących wygląd danego fragmentu UI przy jego bieżącym stanie. Wszystko, co widać na ekranie, aż po odstępy i styl tekstu, jest widgetem, a strukturę aplikacji tworzy drzewo powstające przez ich zagnieżdżanie.

  • Własny silnik renderujący. Flutter nie prosi systemu operacyjnego o narysowanie natywnego przycisku czy listy. Sam rysuje każdy piksel przez własny silnik graficzny, a gotową klatkę przekazuje systemowi. Dlatego ekran we Flutterze renderuje się identycznie na iOS i Androidzie, a aplikacje Fluttera zawierają własny silnik renderujący w pakiecie aplikacji, zamiast polegać na komponentach dostarczanych przez system.

  • Kompilacja Dart z wyprzedzeniem. W wydaniowych wersjach na urządzenia mobilne i komputery kod Dart kompiluje się bezpośrednio do natywnego kodu maszynowego ARM64 lub x64, a nie do interpretowanego środowiska czy warstwy pośredniej; wydania webowe kompilują się zamiast tego do JavaScriptu albo WebAssembly. Dzięki temu charakterystyka wydajnościowa aplikacji Fluttera jest bliższa aplikacji natywnej niż web view opakowanemu w natywną powłokę.

  • Hot reload podczas tworzenia oprogramowania. W trakcie pracy Flutter przełącza się na kompilator just-in-time Darta i wstrzykuje zaktualizowany kod do działającej aplikacji w mniej niż sekundę, zachowując jej bieżący stan. Programista może zmienić układ widgetu i od razu zobaczyć efekt, zamiast przebudowywać aplikację i uruchamiać ją ponownie.

  • Platform channels dla funkcji natywnych. Wszystko, czego nie obejmuje podstawowy framework Fluttera, na przykład urządzenie Bluetooth albo specyficzny dla platformy SDK płatności, trafia do aplikacji przez plugin lub niestandardowy platform channel, czyli most komunikacyjny między kodem Dart a natywnym kodem Swift lub Kotlin napisanym dla tej jednej funkcji.

Jakich narzędzi zespoły używają do tworzenia w Flutterze?

  • IDE i edytory: Android Studio i Visual Studio Code to dwa najczęściej wybierane środowiska, w obu przypadkach z oficjalnymi wtyczkami Flutter i Dart, które dodają inspekcję widgetów oraz obsługę hot reload. IntelliJ IDEA obsługuje te same wtyczki dla zespołów, które już korzystają z narzędzi JetBrains.

  • Biblioteki do zarządzania stanem: Provider, Riverpod i flutter_bloc to najczęściej wykorzystywane sposoby zarządzania stanem aplikacji, gdy baza kodu Fluttera rośnie ponad kilka ekranów. Każde z tych rozwiązań inaczej rozkłada akcent między ilością boilerplate'u a poziomem struktury.

  • Backend i warstwa danych: Firebase naturalnie pasuje do Fluttera, bo oba rozwiązania pochodzą od Google, i pozwala obsłużyć uwierzytelnianie oraz bazę danych czasu rzeczywistego bez osobnego zespołu backendowego. Zespoły, które potrzebują REST API albo alternatywy opartej na Postgresie, sięgają zamiast tego po Supabase lub własny framework backendowy.

Jakie są najważniejsze cechy Fluttera?

  • Jedna baza kodu, wiele platform. Ten sam kod źródłowy w Dart kompiluje się do aplikacji na iOS, Androida, web i komputery, a kod specyficzny dla platformy jest wydzielany tam, gdzie to potrzebne.

  • Interfejs renderowany samodzielnie. Flutter renderuje każdy widget przez własny silnik zamiast delegować to do natywnych komponentów poszczególnych platform, dzięki czemu spójność wizualna między platformami jest domyślnym zachowaniem.

  • Kompilacja z wyprzedzeniem do wersji wydaniowej. Wersje produkcyjne kompilują się do natywnego kodu maszynowego, a nie do interpretowanego skryptu uruchamianego w runtime.

  • Rozwijany przez Google i tworzony otwarcie. Podstawowy framework Fluttera i większość jego pluginów są open source, Google finansuje główny rozwój, a duża społeczność zewnętrznych współtwórców utrzymuje pluginy.

  • Oparty na widgetach i deklaratywny. UI jest opisywane jako drzewo widgetów, które przebudowuje się w odpowiedzi na zmiany stanu.

Jakie są zalety Fluttera?

  • Jedna funkcja, jedna implementacja. Zespół tworzy i testuje funkcję raz, a potem jednocześnie wydaje ją na iOS i Androida.

  • Spójny UI bez dodatkowego dostrajania. Ponieważ Flutter sam renderuje swoje widgety, design system domyślnie wygląda tak samo na obu platformach.

  • Wydajność bliska natywnej. Kompilacja z wyprzedzeniem do natywnego kodu maszynowego zapewnia aplikacjom Fluttera płynne animacje i responsywną obsługę wejścia, do których framework oparty na mostku JavaScript musi dojść większym wysiłkiem.

  • Szybkie iteracje podczas tworzenia oprogramowania. Hot reload zamienia zmianę w UI w widoczny efekt w mniej niż sekundę, co skraca drogę między napisaniem kodu a sprawdzeniem, czy wszystko wygląda tak, jak powinno.

  • Jedna baza kodu wykracza poza urządzenia mobilne. Ten sam kod Dart, z którego powstaje aplikacja mobilna, może też obsługiwać web i komputery, co pozwala zespołowi zweryfikować produkt na większej liczbie powierzchni bez drugiego buildu.

Jakie wyzwania i kompromisy wiążą się z używaniem Fluttera?

  • Większy rozmiar aplikacji. Ponieważ Flutter dołącza własny silnik renderujący zamiast polegać na komponentach UI dostarczanych przez system operacyjny, aplikacja we Flutterze jest często większa niż odpowiadająca jej aplikacja natywna. Ograniczyć to pomagają tree-shaking, czyli usuwanie nieużywanego kodu podczas budowania, oraz dzielenie aplikacji na mniejsze buildy dla poszczególnych platform.

  • Mniejsza i bardziej wyspecjalizowana pula kandydatów. Dart jest używany niemal wyłącznie we Flutterze, więc zespół nie może po prostu przesunąć do tego zadania programisty JavaScript ani ogólnego inżyniera mobile bez okresu wdrożenia. Najczęściej rozwiązuje się to przez szkolenie obecnych pracowników, ale wydłuża to harmonogram o tygodnie, czego framework oparty na JavaScripcie zwykle by nie wymagał.

  • Tworzenie funkcji wykraczającej poza ekosystem pluginów wymaga niestandardowego kodu w Swift lub Kotlinie dla każdej platformy. To przywraca duplikację prac per platforma, której Flutter miał pozwolić uniknąć, choć tym razem dotyczy tylko jednej funkcji, a nie całej aplikacji.

  • Aktualizacje wzornictwa platform pojawiają się z opóźnieniem względem oficjalnych wydań. Gdy Apple albo Google zmienia język projektowania systemu, zestawy widgetów Material i Cupertino we Flutterze trzeba osobno zaktualizować, by za nimi nadążyć. Do czasu wydania takiej aktualizacji drobne detale aplikacji Fluttera mogą wyglądać tak, jakby były lekko opóźnione względem aktualnego wyglądu platformy.

Czym Flutter różni się od React Native?

Aspekt

Flutter

React Native

Język

Dart

JavaScript albo TypeScript z Reactem

Sposób renderowania

Renderuje własne widgety przez własny silnik graficzny

Renderuje przez natywne komponenty UI każdej platformy, koordynowane między JavaScriptem a kodem natywnym

Spójność UI między platformami

Domyślnie identyczna, bo każdy piksel rysuje sam Flutter

Zgodna z natywnym wyglądem każdej platformy, chyba że świadomie go nadpiszesz

Profil wydajnościowy

Kompiluje się do natywnego kodu ARM i renderuje niezależnie od widgetów platformy

Bardzo dobra dla standardowych interfejsów, z pewnym narzutem warstwy JavaScript

Dostęp do funkcji natywnych

Przez pluginy albo niestandardowy platform channel

Przez moduły natywne, z dużą istniejącą biblioteką od Meta i społeczności

Wspierany przez

Google

Meta

FAQ o Flutterze

Flutter: potrzebujesz wsparcia ekspertów?

Monterail tworzy oprogramowanie na zamówienie z wykorzystaniem najnowszych technologii. Porozmawiajmy o tym, jak możemy pomóc w Twoim projekcie.

EXPLORE WEB DEVELOPMENT SERVICES