Nowy standard. Twoje centrum tworzenia inteligentnego, szybkiego i zrównoważonego oprogramowania AI

Zobacz teraz
Słownik/Modernizacja systemów legacy

Modernizacja systemów legacy

Modernizacja systemów legacy to unowocześnianie starego oprogramowania, które nadal podtrzymuje działanie firmy.

Na czym polega modernizacja systemów legacy?

Modernizacja systemów legacy to proces unowocześniania starzejącego się oprogramowania tak, aby spełniało dzisiejsze wymagania dotyczące wydajności i bezpieczeństwa, często przez zmianę jego struktury albo całkowitą wymianę. 

Obejmuje wszystko, od przeniesienia systemu do infrastruktury chmurowej po napisanie go od nowa, przy czym większość projektów mieści się gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami.

O tym, czy system zasługuje na miano „legacy”, decyduje koszt wprowadzania zmian, a nie jego wiek. Dwudziestoletni proces wsadowy w COBOL-u, który działa niezawodnie i nie wymaga modyfikacji, nie jest kandydatem do modernizacji, nawet jeśli część jego działania nie została udokumentowana. Za to czteroletni serwis oparty na niewspieranej wersji frameworka, którego rozumiał tylko jeden inżynier, już tak.

Ograniczenie, które definiuje te projekty, jest proste: system nie może przestać działać. Naliczanie wynagrodzeń, obsługa roszczeń, realizacja zamówień i księgi główne w bankowości muszą działać bez przerwy, także w trakcie prac.

Dlatego modernizacja ma zwykle charakter przyrostowy, a projekty, które najczęściej kończą się niepowodzeniem, zakładają jeden sztywny termin pełnego przełączenia.

Dlaczego firmy modernizują systemy legacy? 

Modernizacja systemów legacy pozwala zamienić otwarty, trudny do przewidzenia rachunek za utrzymanie na jednorazową inwestycję o jasno określonym zakresie, zanim ograniczenia systemu zaczną bezpośrednio odbijać się na przychodach firmy.

  • Stare systemy zaczynają kosztować utracone przychody, gdy zawarcie umowy handlowej zależy od zasobów, których system po prostu nie ma. Platforma, która nie potrafi udostępnić API, blokuje każdą integrację, na którą liczył dział sprzedaży. Lokalna baza danych, której skalowanie zajmuje cały weekend, wyznacza twardy limit liczby klientów, których firma może pozyskać w ciągu kwartału.

  • Koszty utrzymania systemów legacy rosną, a jednocześnie kurczy się pula inżynierów, którzy potrafią z nimi pracować. Niewspierane środowiska uruchomieniowe przestają otrzymywać poprawki bezpieczeństwa, więc problem techniczny staje się problemem zgodności z przepisami. Modernizacja zamienia rosnące koszty operacyjne w ograniczony koszt projektu, ale tylko wtedy, gdy zakres prac zostanie uczciwie określony.

Jakie są podejścia do modernizacji systemów legacy?

Większość programów zaczyna się od oceny stanu obecnego: mapowania zależności, wskazania komponentów zmienianych najczęściej, pomiaru rzeczywistego użycia i udokumentowania zachowań, które istnieją wyłącznie w działającym kodzie. Na tym etapie zwykle wychodzą na jaw funkcje, o których nikt już nie pamiętał, oraz integracje, których nikt nie udokumentował.

Potem zespoły wybierają spośród dobrze znanego zestawu podejść, często stosując różne z nich do różnych części tego samego systemu.

  • Rehost. Przeniesienie aplikacji do infrastruktury chmurowej bez zmiany jej kodu. To najszybsza i najmniej ryzykowna opcja, ale przenosi problem w inne miejsce, zamiast go rozwiązać.

  • Replatform. Przeniesienie systemu z wprowadzeniem ukierunkowanych zmian, na przykład zamiany samodzielnie zarządzanej bazy danych na usługę zarządzaną albo konteneryzacji aplikacji, by działała na Kubernetesie.

  • Refactor. Przebudowa kodu bez zmiany jego zewnętrznego zachowania, która poprawia testowalność i rozdziela splątane odpowiedzialności, dzięki czemu dalszy rozwój staje się możliwy.

  • Rearchitect. Podział systemu na usługi o jasno zdefiniowanych granicach. W tym miejscu stosuje się wzorzec strangler fig: przed systemem legacy pojawia się warstwa routingu, nową funkcjonalność buduje się jako osobne usługi, a ruch jest stopniowo przenoszony fragment po fragmencie, aż stary system przestaje obsługiwać cokolwiek i można go wycofać.

  • Rebuild lub replace. Napisanie systemu od nowa albo zakup gotowego produktu komercyjnego. To podejście wiąże się z najwyższym ryzykiem i ma sens głównie wtedy, gdy pierwotne rozwiązanie przestało odpowiadać temu, jak działa firma.

Migracja danych towarzyszy każdemu z tych podejść i zazwyczaj trwa dłużej, niż się zakłada, bo bazy danych systemów legacy niosą ze sobą nagromadzone niespójności, które wychodzą na jaw dopiero wtedy, gdy próbuje je odczytać coś innego.

Jakich narzędzi zespoły używają do modernizacji systemów legacy?

  • Konteneryzacja i orkiestracja: Docker i Kubernetes pakują aplikacje legacy tak, aby mogły działać na nowoczesnej infrastrukturze bez przepisywania kodu, często jako pierwszy krok w dłuższym programie modernizacji.

  • Usługi migracji do chmury: AWS Application Migration Service, Azure Migrate i Google Cloud Migrate obsługują migracje typu lift-and-shift oraz udostępniają narzędzia do oceny i mapowania zależności.

  • Warstwy API i integracyjne: Kong, Apigee i MuleSoft tworzą nowoczesny interfejs przed systemem, który sam go nie ma, dzięki czemu prace integracyjne mogą ruszyć jeszcze zanim zmieni się sam system bazowy.

  • Migracja danych i przechwytywanie zmian: Debezium i AWS Database Migration Service przesyłają strumieniowo zmiany z baz danych systemów legacy do nowych repozytoriów, co pozwala obu systemom działać równolegle w okresie przejściowym.

Jakie są kluczowe cechy modernizacji systemów legacy?

  • Przyrostowy charakter wynika z konieczności. Systemów krytycznych dla biznesu nie można wyłączyć na czas przełączenia, dlatego przez wiele miesięcy stary i nowy system działają równolegle.

  • Ograniczeniem jest nieudokumentowane zachowanie systemu. Lata poprawek zapisują reguły biznesowe, których nie ma nigdzie poza kodem, a ich odkrycie stanowi dużą część całej pracy.

  • To projekty mocno oparte na danych. Tłumaczenie schematów i uzgadnianie danych między starymi a nowymi repozytoriami regularnie zajmuje więcej czasu niż prace nad samą aplikacją.

  • Łączą różne podejścia. W ramach jednego programu można zrobić rehost jednego komponentu, refactor drugiego i replace trzeciego, zależnie od tego, jak każdy z nich jest używany i jak często się zmienia.

Jakie korzyści daje modernizacja systemów legacy?

  • Niższe koszty operacyjne. Wycofanie specjalistycznego sprzętu i drogich umów licencyjnych często pokrywa znaczącą część kosztu projektu.

  • Integracja staje się możliwa. System z prawdziwym API może połączyć się z CRM-em i stosem analitycznym, odblokowując integracje partnerskie, które wcześniej zależały od nocnych transferów plików.

  • Bezpieczeństwo i zgodność z przepisami wracają do stanu, który da się utrzymać. Aktualne środowiska uruchomieniowe otrzymują poprawki, co pozwala usunąć ustalenia z audytu, których nie da się naprawić, dopóki system działa na niewspieranej wersji.

  • Realna pula kandydatów do pracy. Do bazy kodu w Kotlinie albo TypeScripcie da się rekrutować inżynierów znacznie łatwiej niż do własnościowego 4GL, co zmniejsza ryzyko skupione w rękach dwóch lub trzech osób z bardzo długim stażem.

Jakie wyzwania i kompromisy wiążą się z modernizacją systemów legacy?

  • Wymagania trzeba odkopywać. Specyfikacją jest działający system. Odtworzenie zamierzonego zachowania na podstawie kodu i oddzielenie go od narosłych błędów, od których użytkownicy zdążyli się uzależnić, wymaga naprawdę dużo czasu.

  • Nie powstają żadne widoczne nowe funkcje. Udany projekt kończy się tym, że biznes działa dokładnie tak jak wcześniej, tylko na innej infrastrukturze, co utrudnia obronę dalszego finansowania po zmianie kierownictwa.

  • Równoległe utrzymanie jest kosztowne. Utrzymywanie obu systemów w okresie przejściowym oznacza podwójną infrastrukturę i podwójne obciążenie operacyjne, czasem przez rok albo dłużej.

  • Ryzyko drugiego systemu. Przepisywanie systemu od nowa zwykle przyciąga każdą poprawkę, jakiej ktokolwiek kiedykolwiek chciał. Zakres rośnie, termin dostarczenia się przesuwa, a pierwotny system w tym czasie dalej się starzeje.

Czym różni się modernizacja przyrostowa od pełnego przepisania systemu?

Aspekt

Przyrostowa (strangler fig)

Pełne przepisanie

Profil ryzyka

Ograniczone do poszczególnych komponentów

Skupione na momencie przełączenia

Czas do uzyskania pierwszej wartości

Tygodnie, dla każdego wydzielonego elementu

Dopiero przy uruchomieniu

Zakłócenia dla biznesu

Niewielkie, stary system nadal działa

Duże, jedno zdarzenie przełączenia

Najlepsze zastosowanie

Systemy, które muszą działać bez przerwy

Systemy, których model przestał odpowiadać sposobowi działania firmy

Główny sposób porażki

Okres przejściowy przeciąga się bez końca

Zakres wychodzi poza pierwotny budżet

FAQ o modernizacji systemów legacy

Modernizacja systemów legacy: potrzebujesz wsparcia ekspertów?

Monterail tworzy oprogramowanie na zamówienie z wykorzystaniem najnowszych technologii. Porozmawiajmy o tym, jak możemy pomóc w Twoim projekcie.

EXPLORE WEB DEVELOPMENT SERVICES