Nowy standard. Twoje centrum tworzenia inteligentnego, szybkiego i zrównoważonego oprogramowania AI

Zobacz teraz
Słownik/Architektura i dostarczanie oprogramowania

Architektura mikrousług

Architektura mikrousług to styl architektury oprogramowania, w którym aplikacja składa się z małych usług wdrażanych niezależnie od siebie.

Czym jest architektura mikrousług?

Architektura mikrousług porządkuje system informatyczny jako zbiór usług, które można rozwijać, wdrażać i skalować niezależnie od siebie.

Każda usługa zwykle odpowiada za odrębną zdolność biznesową i udostępnia swoją funkcjonalność przez interfejs, taki jak API albo asynchroniczny kontrakt komunikatów. AWS opisuje mikrousługi jako niezależne komponenty oprogramowania komunikujące się przez jasno zdefiniowane API.

Kluczowa idea nie sprowadza się po prostu do „wielu małych usług”. Dobrze zaprojektowana mikrousługa ma jasno określoną odpowiedzialność i na tyle dużą niezależność, że zmiany w jednej usłudze nie wymagają przebudowy ani ponownego wdrożenia całej aplikacji.

To odróżnia mikrousługi od monolitu modułowego. Oba podejścia mogą dobrze rozdzielać zdolności biznesowe, ale monolit modułowy nadal działa i jest wdrażany jako jedna aplikacja, podczas gdy mikrousługi wprowadzają granice sieciowe między częściami systemu.

Kiedy podział systemu na niezależne usługi ma sens?

Mikrousługi pomagają wtedy, gdy różne części produktu muszą rozwijać się, skalować albo być wydawane niezależnie od siebie.

  • Gdy zespoły potrzebują niezależnego wdrażania. Jedną usługę można zmienić i wydać bez ponownego pakowania całej aplikacji, o ile jej interfejsy pozostają zgodne.

  • Gdy różne obciążenia wymagają innego skalowania. Usługę wyszukiwania z dużym ruchem można skalować osobno od usługi administracyjnej o niewielkim wolumenie, zamiast zwiększać zasoby dla całej aplikacji.

  • Gdy odpowiedzialność jest już podzielona według zdolności biznesowych. Zespoły mogą przejąć odpowiedzialność za poszczególne usługi i podejmować decyzje techniczne w tych granicach.

  • Gdy części systemu mają różne wymagania dotyczące niezawodności. Awaria jednej usługi nie musi wyłączać wszystkich pozostałych funkcji, jeśli architektura została zaprojektowana tak, by degradować się w kontrolowany sposób.

  • Gdy wybór technologii rzeczywiście zależy od charakteru obciążenia. Niektóre usługi mogą skorzystać na innych bazach danych, środowiskach uruchomieniowych lub infrastrukturze. Taka elastyczność bywa przydatna, ale jeśli każda usługa bez dyscypliny wybiera własny stos technologiczny, koszty utrzymania mogą wzrosnąć.

Mikrousługi nie są automatycznie lepsze dla dużych systemów. Wskazówki Microsoftu dotyczące architektury mikrousług zwracają uwagę, że to podejście przynosi korzyści, takie jak niezależne wdrażanie i skalowalność, ale jednocześnie zwiększa złożoność komunikacji rozproszonej, spójności danych i operacji.

Jak zespoły projektują granice usług?

Najtrudniejszą częścią architektury mikrousług jest zwykle określenie, gdzie kończy się jedna usługa, a zaczyna druga.

  • Zacznij od zdolności biznesowych. Granice usług są trwalsze, gdy odzwierciedlają odrębne obszary odpowiedzialności biznesowej, a nie arbitralne warstwy techniczne.

  • Zadbaj o jasną odpowiedzialność. Usługa powinna odpowiadać za logikę i dane potrzebne do realizacji swojej roli, zamiast polegać na częstym bezpośrednim dostępie do wewnętrznych elementów innej usługi.

  • Nie dziel zbyt wcześnie. Jeśli dwa komponenty stale zmieniają się razem i nie mogą działać niezależnie, wprowadzenie między nimi granicy sieciowej może zwiększyć złożoność, nie dając realnej autonomii.

  • Projektuj interfejsy świadomie. Usługi potrzebują stabilnych kontraktów dla synchronicznych API albo zdarzeń asynchronicznych. Zmiany tych kontraktów nie powinny nieoczekiwanie psuć działania systemów korzystających z usługi.

  • Załóż, że granice będą się zmieniać. Zespoły często odkrywają lepszy podział na usługi dopiero wtedy, gdy widzą, jak zmieniają się produkt i organizacja.

Opis mikrousług autorstwa Martina Fowlera podkreśla organizację wokół zdolności biznesowych, niezależne wdrażanie i zdecentralizowaną odpowiedzialność jako powtarzające się cechy tego podejścia.

Jak mikrousługi komunikują się ze sobą?

Usługi zwykle komunikują się przez synchroniczne API, asynchroniczne komunikaty albo połączenie obu tych podejść.

  • Synchroniczne API: Jedna usługa wysyła żądanie i czeka na odpowiedź drugiej. HTTP/REST i gRPC to częste wybory. To proste rozwiązanie, gdy potrzebna jest natychmiastowa odpowiedź, ale długie łańcuchy zależnych żądań mogą zwiększać opóźnienia i rozprzestrzenianie się awarii.

  • Asynchroniczne komunikaty: Usługa publikuje zdarzenie albo komunikat, nie czekając, aż usługa odbierająca zakończy swoją pracę. W tym wzorcu często wykorzystuje się brokerów wiadomości, takich jak Apache Kafka czy RabbitMQ.

  • Komunikacja oparta na zdarzeniach: Usługi publikują zdarzenia domenowe, takie jak OrderPlaced czy PaymentConfirmed, dzięki czemu inne usługi mogą reagować, a usługa publikująca nie musi znać wszystkich odbiorców.

  • Bramy API: Klienci zewnętrzni często uzyskują dostęp do wielu usług przez bramę, zamiast łączyć się bezpośrednio z każdą z nich. Brama może obsługiwać routing, uwierzytelnianie, ograniczanie liczby żądań albo agregację żądań.

Sposób komunikacji wpływa na spójność i niezawodność. Wywołania synchroniczne mogą upraszczać część przepływów pracy, a asynchroniczne komunikaty zmniejszają bezpośrednie powiązania, ale wprowadzają spójność ostateczną i większą złożoność obsługi wiadomości.

Jakie technologie zespoły wykorzystują w architekturze mikrousług?

Architektura mikrousług nie jest związana z jednym stosem technologicznym, ale kilka technologii wspiera niezależne wdrażanie i komunikację między usługami.

  • Kontenery: Docker pakuje usługi wraz z zależnościami środowiska uruchomieniowego, dzięki czemu łatwiej wdrażać je spójnie w różnych środowiskach.

  • Orkiestracja kontenerów: Kubernetes zarządza wdrażaniem, skalowaniem, wykrywaniem usług i odzyskiwaniem po awarii dla obciążeń uruchamianych w kontenerach. Jego dokumentacja opisuje platformę do zarządzania aplikacjami kontenerowymi w infrastrukturze rozproszonej.

  • Technologie API: REST, GraphQL i gRPC mogą udostępniać synchroniczne interfejsy usług, zależnie od przypadku użycia.

  • Brokerzy wiadomości: Apache Kafka, RabbitMQ, Amazon SQS i podobne systemy wspierają asynchroniczną komunikację między usługami.

  • Platformy observability: Śledzenie rozproszone, metryki i scentralizowane logi stają się ważne, ponieważ żądanie użytkownika może przejść przez kilka usług, zanim zostanie obsłużone.

  • Service mesh: Technologie takie jak Istio mogą zarządzać ruchem między usługami, uwierzytelnianiem, ponowieniami i telemetrią na poziomie infrastruktury.

Mikrousługi nie wymagają Kubernetesa ani kontenerów. Te narzędzia rozwiązują problemy operacyjne typowe dla architektur rozproszonych, ale sam styl architektoniczny definiują granice usług i ich niezależność, a nie platforma infrastrukturalna.

Co sprawia, że architektura mikrousług działa dobrze?

  • Usługi można wdrażać niezależnie. Zmiana w jednej usłudze nie powinna rutynowo wymagać skoordynowanych wydań w całym systemie.

  • Każda usługa ma jasno określoną odpowiedzialność. Zespoły wiedzą, kto odpowiada za jej kod, dane, niezawodność i interfejsy.

  • Granice danych są jednoznaczne. Usługi nie powinny traktować jednej współdzielonej bazy danych jak wewnętrznego szczegółu implementacyjnego całego systemu. Niezależna odpowiedzialność za dane zmniejsza powiązania, choć wprowadza wyzwania związane ze spójnością.

  • Awaria jest zakładanym scenariuszem. Wywołania sieciowe mogą przekraczać limit czasu, zależności mogą być niedostępne, a komunikaty mogą docierać więcej niż raz. Tam, gdzie to potrzebne, usługi muszą mieć mechanizmy ponowień, timeoutów, idempotencji i scenariuszy awaryjnych.

  • Observability działa ponad granicami usług. Logi z jednego procesu nie wystarczą, gdy transakcja przechodzi przez kilka systemów. Identyfikatory śledzenia, metryki i śledzenie rozproszone pomagają zespołom odtworzyć przebieg zdarzeń.

  • Interfejsy ewoluują bez psucia zgodności po stronie odbiorców. Wersjonowanie i zmiany zachowujące kompatybilność wsteczną stają się ważniejsze, gdy różne usługi są wdrażane według różnych harmonogramów.

Jakie są korzyści z architektury mikrousług?

  • Usługi można wydawać niezależnie. Zespoły nie muszą koordynować jednego dużego wdrożenia przy każdej zmianie w aplikacji.

  • Skalowanie może podążać za rzeczywistym obciążeniem. Usługi wymagające dużych zasobów można skalować bez zwiększania potencjału dla niepowiązanych części systemu.

  • Odpowiedzialność zespołów można dopasować do domen biznesowych. Mniejsze zespoły mogą brać odpowiedzialność end-to-end za konkretne możliwości zamiast współdzielić jedną dużą bazę kodu.

  • Awarie można skuteczniej izolować. Problem w jednej usłudze można ograniczyć, jeśli zależności zaprojektowano tak, by tolerowały awarie.

  • Technologie mogą się różnić tam, gdzie jest ku temu wyraźny powód. Zespoły mogą dobierać silniki baz danych albo środowiska uruchomieniowe do wymagań poszczególnych usług, zamiast narzucać jeden wybór całemu systemowi.

Jakie kompromisy wiążą się z architekturą mikrousług?

  • Komunikacja sieciowa zastępuje wywołania w jednym procesie. Wywołanie funkcji w jednej aplikacji jest szybkie i przewidywalne. Żądanie między usługami może zakończyć się błędem, przekroczyć limit czasu albo wrócić z opóźnieniem.

  • Spójność danych staje się trudniejsza. Transakcje, które wcześniej zachodziły w jednej bazie danych, mogą teraz obejmować kilka usług. Zespoły często potrzebują spójności ostatecznej, działań kompensacyjnych albo rozproszonych wzorców przepływu pracy zamiast jednej transakcji ACID.

  • Operacje stają się bardziej wymagające. Wdrażanie dziesiątek usług oznacza więcej pracy związanej z infrastrukturą, konfiguracją, monitoringiem i reagowaniem na incydenty niż utrzymywanie jednej aplikacji.

  • Testowanie wymaga większej liczby warstw. Testy jednostkowe nadal są przydatne, ale zespoły potrzebują też testów kontraktowych, integracyjnych i end-to-end ponad granicami usług.

  • Debugowanie staje się rozproszone. Pojedynczy błąd widoczny dla użytkownika może obejmować wiele usług, kolejek, baz danych i komponentów infrastruktury.

  • Słabe granice prowadzą do rozproszonego monolitu. Jeśli usługi muszą być wdrażane razem albo stale wywołują się nawzajem przy podstawowych zadaniach, architektura zachowuje złożoność mikrousług, nie dając ich niezależności.

Jaka jest różnica między mikrousługami a architekturą monolityczną?

Obszar

Architektura mikrousług

Architektura monolityczna

Wdrażanie

Usługi można wdrażać niezależnie

Aplikacja jest zwykle wdrażana jako jedna całość

Komunikacja

Wywołania sieciowe albo komunikaty między usługami

Głównie wywołania w jednym procesie

Odpowiedzialność za dane

Często rozdzielona między usługi

Zwykle scentralizowana

Skalowanie

Poszczególne usługi można skalować niezależnie

Skalowanie zwykle obejmuje całą aplikację

Złożoność operacyjna

Wyższa

Niższa

Tryby awarii

Rozproszone między usługami i sieciami

Bardziej skupione w jednym środowisku uruchomieniowym

Najlepsze zastosowanie

Systemy, które korzystają na niezależnej odpowiedzialności i wdrażaniu

Produkty, w których większe znaczenie mają prostota i szybkie, skoordynowane tworzenie oprogramowania

Monolit sam w sobie nie jest niedojrzałą architekturą. W przypadku wielu produktów utrzymanie jednej jednostki wdrożeniowej pozwala uniknąć narzutu związanego z systemem rozproszonym. Mikrousługi stają się przydatne wtedy, gdy niezależność, którą zapewniają, uzasadnia dodatkowy koszt operacyjny i architektoniczny.

FAQ o architekturze mikrousług

Architektura mikrousług: potrzebujesz wsparcia ekspertów?

Monterail tworzy oprogramowanie na zamówienie z wykorzystaniem najnowszych technologii. Porozmawiajmy o tym, jak możemy pomóc w Twoim projekcie.

EXPLORE WEB DEVELOPMENT SERVICES